SABLENYA YA DHAMANA

Siku hiyo, jua lilikuwa limechagua kutokomeza kila kivuli kwenye nyasi. Hali ya hewa ilionekana kuwa na woga wenyewe, kama ilivyokuwa ikisubiri matokeo ya mahojiano mazito yanayotarajiwa kufanyika ndani ya ile nyumba ya matairi.

Wazee waliokuja kuomba msichana walifika kwa gari ya Toyota Townace iliyokuwa imejaa virago vya udongo wa kijijini mwao. Walikuwa wamevaa suti zao za kitamaduni, zilizoboreshwa kwa mkasi wa mvua na miaka mingi ya heshima. Walipoingia kwenye ua, kaka yangu mkubwa aliyekuwa amesimama na mimi karibu na mlango wa jikoni alinidunga kwa kifundo cha tumbako. “Wamejaa dawa,” alisema kwa sauti ya siri. “Lakini hawajui bado kwamba sisi ndio tunauza dawa.”

Mahojiano yalianza kwa heshima, kwa kupigwa magoti na kukubaliana juu ya hali ya hewa na uzee. Tikiti ya mazungumzo ilipatikana, wazee wetu wakaanzisha mada ya mahari.

“Tunampenda msichana wenu,” alianza mzee mmoja wa wageni, akitumia mkono wake uliokauka kama mzabibu kuongoza maneno. “Lakini heshima ni muhimu. Tunataka kujua ni kiwango gani mnafikiria kuwa kifaa chake.”

Mzee wetu mkuu, Babu Njoroge, alinyoosha shingo na kuikunja kama bata mzinga. “Haya basi, kwa kuwa umeniletea mkono wazi, nami sitaficha kitu,” alisema, akiwa amevaa kofia ya kupepea ambayo ilionekana kuwa na uhai wake mwenyewe. “Msichana wetu ni diploma ya maisha. Amemaliza shule ya uzima na kupata shahada ya kuwa mwanamke bora. Masters yake ni ya heshima na adabu. Kwa hivyo, thamani yake, kwa maoni yetu, ni milioni tatu.”

Ulaya nzima ilizama. Hata ndege waliacha kuimba. Nilidhani...