Ndugu Yangu Aliuza Figo Yangu

Ndugu Yangu Aliuza Figo Yangu

Jina langu ni Brian Omondi. Nilikulia katika mtaa wa Mathare, Nairobi — mtaa ambao kila mtu anajua maana ya kupambana na maisha tangu utotoni. Nyumba yetu ilikuwa ya bati, chumba kimoja tulichogawana na wazazi wangu, na kila jioni harufu ya moshi wa mkaa ilijaza hewa kutoka kwa majiko ya wapishi wa mtaani.

Ndugu yangu mkubwa, Dennis, alikuwa kila kitu kwangu. Alinilea baada ya wazazi wetu kufariki katika ajali ya barabara mwaka 2018, ajali iliyotokea njiani kuelekea Nakuru walipokuwa wakienda kuhudhuria harusi ya shangazi yetu. Habari hiyo ilinifikia nikiwa shuleni, na bado nakumbuka jinsi mwalimu wangu wa hesabu alivyonipigia simu kunitoa darasani kwa sauti ya huzuni.

Wakati huo Dennis alikuwa na miaka 28, mimi nilikuwa na miaka 19, na Akinyi, dada yetu mdogo, alikuwa na miaka 14 tu. Dennis alijikuta ghafla akiwa mzazi wa pili kwa ndugu zake wawili. Alifanya kazi ya udereva wa lori, akisafirisha mizigo kutoka Mombasa hadi Nairobi na wakati mwingine hadi Kampala. Kazi hiyo ilikuwa ngumu — masaa marefu barabarani, hatari za wizi, na uchovu wa mwili — lakini kila senti aliyopata aliigawanya kwa uangalifu: chakula, karo, nguo, na akiba kidogo.

Tulikuwa na ndoto moja kubwa iliyotuunganisha: kujenga nyumba yetu wenyewe na kuondoka Mathare milele. Dennis alikuwa akiongea juu ya hilo kila usiku tulipokula pamoja, akisema, "Siku moja tutakuwa na uwanja wetu, Brian. Sio hii nyumba ya bati." Maneno hayo yalinipa nguvu ya kuendelea licha ya changamoto.

Nilipoingia chuo cha ufundi kusomea uhandisi wa mitambo (mechanical engineering), Dennis alinisaidia kwa kila hali. Alikuwa akinunua vitabu vya kiada hata kama ilimaanisha yeye kuruka mlo mmoja. Alilipa karo kwa awamu, mara nyingi akichelewa lakini bila kukata tamaa. Alinunulia chakula cha mwezi, akihakikisha sufuria yetu haikuwa tupu. Nilimheshimu na kumpenda kama baba, ingawa alikuwa ni kaka yangu tu.

Lakini mwaka wa tatu wa chuo, mambo yalianza kubadilika taratibu, kama wingu jeusi linalojenga kabla ya dhoruba.

Dennis alianza kuwa na marafiki wapya — watu ambao sikuwahi kuwaona kabla, waliovaa nguo za bei ghali na kutumia magari makubwa. Alikuwa anarudi nyumbani usiku sana, wakati mwingine saa nane au tisa usiku, akiwa na harufu ya pombe na sigara. Alianza kuwa na pesa nyingi ghafla — pesa ambazo hazikuendana na mshahara wa udereva wa lori. Alinunua pikipiki mpya ya Bajaj, akajivunia kuiendesha mtaani, na kunipa mia tano kila siku kama "pocket money," jambo ambalo halikuwa la kawaida kwake.

Nilipomuuliza alikotoka pesa hizo, alinijibu tu kwa tabasamu la ajabu, "Bro, nimepata deal nzuri ya biashara. Usijali, kila kitu kiko sawa." Sikumsisitiza zaidi, nikidhani labda alikuwa amepandishwa cheo au kupata kandarasi mpya ya usafirishaji. Nilikuwa na imani kubwa naye kiasi cha kutouliza maswali magumu.

Siku moja, wakati nikiwa darasani nikijifunza kuhusu mfumo wa breki za magari, nilipata simu kutoka hospitali ya Kenyatta National. Sauti ya muuguzi upande wa pili ilikuwa ya wasiwasi. Waliniambia Dennis alikuwa amelazwa dharura na hali yake ilikuwa mbaya sana. Moyo wangu ulisimama. Niliruka darasa bila kuomba ruhusa, nikapanda boda hadi hospitalini, mikono ikitetemeka.

Nilipofika, daktari mmoja mzee mwenye miwani mikubwa alinipokea kwa uso mzito. Alisema, "Ndugu yako ameuza figo yake. Ana...