Ahadi za Olkalou

Ahadi za olkalou

Msimu wa kampeni ulikuja Olkalou kama mvua ya El Niño — bila onyo, ukileta matope na matumaini kwa wakati mmoja.

Mzee Njoroge Kamau, mwenye miaka sabini na kitu, alikuwa ameketi nje ya duka lake dogo la Baraka General Shop akitazama gari kubwa jeupe lenye vipaza sauti vinne likipita kwa vumbi. Juu ya gari kulikuwa na picha kubwa ya mtu mwenye tabasamu la meno meupe kuliko theluji, akiwa amevaa suti ya bluu na kofia ya jua. Chini ya picha, maneno makubwa yalisema: "PETER MWANGI — SAUTI YA WANANCHI."

"Sauti ya wananchi," Mzee Njoroge alicheka peke yake, akijifuta jasho kwa kitambaa cha zamani. "Mtu huyu hajawahi kunywa maji ya mfereji wetu hata siku moja. Sauti ya nani?"

Kando yake, mjukuu wake Wanjiru, msichana wa miaka ishirini na mbili aliyekuwa amemaliza chuo bila kazi, alikuwa akitazama simu yake ya mkononi ambayo skrini yake ilikuwa na nyufa tatu kama ramani ya mto.

"Babu, wamesema leo kutakuwa na rally kubwa pale stediamu. Watasambaza mahindi na sukari."

"Mahindi na sukari," Mzee Njoroge alirudia, akitikisa kichwa polepole kama mtu anayekumbuka wimbo wa zamani. "Miaka arobaini nimeishi hapa Olkalou, Wanjiru. Kila baada ya miaka mitano, mahindi na sukari. Halafu tunarudi kule kule."

Kwenye stediamu ya Olkalou, msongamano ulikuwa mkubwa kama harusi ya waziri. Watu walikuwa wamekusanyika kutoka Karau, Mairo-inya, Rurii, hata Kaimbaga — wengine wakitembea kilomita kumi kwa miguu, si kwa sababu ya mapenzi kwa mgombea, bali kwa sababu ya ahadi ya chakula cha bure na, kama bahati ingekuwa nzuri, hela ya mia mbili "ya nauli."

Peter Mwangi alisimama juu ya jukwaa lililojengwa kwa mabanda ya mbao usiku mmoja, akiwa amezungukwa na askari wanne wenye miwani meusi wanaoonekana kama wamekopa staili yao kutoka kwenye filamu za Hollywood za miaka ya tisini.

"Wananchi wa Olkalou!" Sauti yake ilipasuka kupitia spika zilizolia kama zinaomba msaada. "Mimi Peter Mwangi, nawaahidi — barabara ya lami kutoka hapa mpaka Charity, ndani ya mwaka mmoja!"

Umati ulipiga makofi. Mama mmoja aliyeuza nyanya pembeni ya barabara, Mama Wanjiku, aliangalia jirani yake na kunong'ona, "Barabara hiyo hiyo aliyoahidi mwaka 2017. Na 2013. Nadhani ana orodha moja tu ya ahadi, anaibadilisha tarehe tu."

"Nitawaletea maji ya bomba kwa kila nyumba!" Peter aliendelea, akipiga ngumi hewani kama bondia asiyekuwa na adui halisi. "Sitasahau vijana wetu — kila kijana wa Olkalou atapata mkopo wa boda boda bila riba!"

Kelele za shangwe zilipanda. Mvulana mmoja mwenye jina Kamau Junior, dereva wa boda boda ambaye alikuwa amenunua pikipiki yake kwa mkopo wa asilimia arobaini kutoka kwa shirika la fedha lisilo na huruma, alipiga kelele kwa furaha bila kufikiri sana. Baadaye, akiwa njiani kurudi nyumbani, angejiuliza kama Peter Mwangi alijua hata bei ya pikipiki moja.

Nyuma ya jukwaa, katika hema ya kijani iliyofichwa nyuma ya kontena, mambo mengine yalikuwa yakiendelea.

James Kariuki, meneja wa kampeni ya Peter Mwangi, alikuwa akizungumza kwa simu na mfadhili mkuu wa kampeni, mfanyabiashara aliyeitwa tu "Mzee Boss" na wafanyakazi wote kwa sababu hakuna aliyejua jina lake kamili wala biashara yake halisi.

"Mzee Boss, tumetumia bajeti yote ya mahindi. Watu wameongezeka mara mbili kuliko tulivyotarajia."

"Wape ahadi zaidi," sauti kutoka simu ilijibu, ikiwa na utulivu wa mtu ambaye amefanya hivi mara nyingi sana. "Ahadi haziishi kama mahindi. Unaweza kuahidi kitu elfu moja kwa gharama ya senti sifuri."

James alicheka, ingawa moyoni hakuwa na furaha kabisa. Alikuwa amezaliwa Olkalou. Alijua kila kona, kila familia, kila kisima kilichokauka. Lakini kazi ni kazi, na mshahara wa kampeni ulikuwa unamsaidia kulipa karo ya watoto wake wawili.

"James," sauti iliendelea, "mgombea mwingine, yule Susan Wairimu, amepanga rally kesho Rurii. Tunahitaji kuipiku."

"Tutafanyaje?"

"Tuma watu wapeleke unga wa ngano bure kesho asubuhi, kabla hajafika. Watu wakishiba, hawatakuwa na hamu ya kusikiliza...