Ahadi za Ndoa

Dhoruba ilikuwa inapiga kwa nguvu nje. Upepo ulipapasa paa la nyumba ya kale ya Wazee Mzee Juma, ukileta sauti ya kuogofya kama vilio vya mzimu. Lakini ndani ya nyumba hiyo, ukali wa dhoruba haukutosha kuvunja amani na mwanga uliotawala. Moto mdogo uliwaka katikati ya chumba, ukiangaza sura za watu walioketi kwenye mizinga ya kitange.

Mzee Juma alikuwa amekaa kwenye kiti chake cha udongo kilichopambwa kwa urembo, mdomo wa bango mwekundu ulimtoka kama moshi mweupe. Karibu naye, mkewe Bi Zainabu alikuwa amejifunga kwenye leso lake la kienyeji, macho yake yakiwa yameelekea kwenye moto, lakini yana mwangaza wa fikira za mbali.

Ndugu zao wawili, Faraji na Pendo, walikuwa wameketi pembeni, wakisubiri. Wote walijua kuwa usiku huu, sio usiku wa kawaida. Lilikuwa ni usiku wa kukumbuka na kuzingatia ahadi.

"Baba," Faraji alianza kwa sauti nyororo, "ulikuwa unatuambia utueleze kisa cha ndoa yako leo. Kisa cha ahadi zenu."

Mzee Juma alitoka kwenye fikira zake, akamwangalia mwanawe kwa upendo. Macho yake yaliyekuwa yamejaa uzoefu yalipapatika kwa mwanga wa moto.

"Ah, ndoa," Mzee Juma alisema, akainua bango lake. "Sio mchezo wa watoto. Sio tamasha la kuvalia nguo mpya na kula pilau. Ndoa ni safari ndefu, na safari hiyo huanza kwa ahadi tatu."

Pendo alisongea karibu. "Ahadi tatu, Baba?"

"Ndiyo, mwanangu. Ahadi ya kwanza," Mzee Juma alianza, "ni ahadi ya *Moyo*. Tulipoishiwa na wazazi wangu nilipokuwa kijana, nilihisi upweke mkubwa ulinivamia. Nikakimbilia ujirani wetu, nyumba ya wazee wako, Mama Zainabu. Nilipomwona akifua nguo kwenye bomba la maji, moyo wangu...