Ahadi ya Utulivu

Nilikaa kwenye sofa, nikiwa nimefunikwa na blanketi la Neema, na harufu ya chips funga ikienea hewani. Moyo wangu ulikuwa mzito kutokana na habari ya kupoteza kazi, lakini uwepo wa Neema ulikuwa kama dawa.

Alikuwa ameingia, na badala ya kuuliza maswali ya uchunguzi—kama vile wengine wangefanya—alibadilisha hali ya hewa mara moja. Alichagua filamu ya zamani ya Disney, akaandaa chakula, na akaniambia, “Leo tunakwepa matatizo, rafiki.”

Ilikuwa saa 11 jioni tulipomaliza kula, na Neema alikuwa akiweka vitu vyote vizuri. Sikuwa na budi ila kumtazama kwa shukrani.

“Neema,” nilianza, sauti yangu ikiwa bado imelemaa. “Nashukuru sana. Umekuja. Wengine wangekaa mbali, wakiogopa mtu asiye na kazi.”

Neema aliketi karibu yangu, lakini akidumisha umbali mdogo—ile mipaka yake ya asili. Alinigusa bega langu kwa upole, mguso wa faraja, si wa mahaba ya haraka.

“Kelechi, unajua kabisa nimeeleza, sitaki mtu anayeniacha wakati mambo magumu yanapoanza,” alisema, akisisitiza...